Lotte Lehman sings by the early 20th century Impressionistic art of the Russian painter Konstantin Gorbatov. Franz Peter Schubert (1797-1828) , "An die Musik" , op. 88 no. 4, D. 547 (1817), published 1827. lyrics by Franz von Schober (1798-1882) An die Musik Du holde Kunst, in wieviel grauen Stunden, Wo mich des Lebens wilder Kreis umstrickt, Hast du mein Herz zu warmer Lieb entzunden, Hast mich in eine beßre Welt entrückt! Oft hat ein Seufzer, deiner Harf' entflossen, Ein süßer, heiliger Akkord von dir Den Himmel beßrer Zeiten mir erschlossen, Du holde Kunst, ich danke dir dafür! _________________ Alla musica O arte sublime, in quante ore grigie, quando mi soffocavano le tristi vicende della vita, m'hai acceso il cuore di caldo amore, m'hai rapito in un mondo migliore! Sovente un sospiro del tuo salterio un tuo divino dolce accordo m'ha schiuso un celeste mondo migliore o arte sublime io ti ringrazio! _________________ To Music Oh sacred art, how oft in hours blighted, While into life's untamed cycle hurled, Hast thou my heart to warm love reignited To transport me into a better world! So often has a sigh from thy harp drifted, A chord from thee, holy and full of bliss, A glimpse of better times from heaven lifted. Thou sacred art, my thanks to thee for this. _________________ À la musique O toi, art tout de noblesse, que de fois, en ces tristes heures où la vie resserrait son étau, m'as-tu réchauffé le coeur, m'as-tu transporté dans un monde plus clément! Souvent, un soupir échappé de ta harpe, un doux accord céleste m'a ouvert d'autres cieux. O toi, art tout de noblesse, sois en remercié! _________________ A la música ¡Oh, arte benévolo, en cuántas horas sombrías, cuando me atenaza el círculo feroz de la vida, has inflamado mi corazón con un cálido amor, me has conducido hacia un mundo mejor! Con frecuencia se ha escapado un suspiro de tu arpa, un dulce y sagrado acorde tuyo me ha abierto el cielo de tiempos mejores. ¡Oh, arte benévolo, te doy las gracias por ello! _________________ Aan de muziek Jij noob'le kunst, in hoeveel grauwe uren, Waarin de druk van 't leven mij omsnoert, Heb jij in mij ontstoken liefdevuren, Heb jij mij naar een hoog're sfeer vervoerd! Vaak heeft een zuchtje, aan jouw harp ontsproten, Een enkel zoet akkoord, zo plechtig en teer, Een hemel van geluk voor mij onsloten. Jij noob'le kunst, ik dank je daarvoor zeer!